- See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/kante-aytomata-ta-exoterika-link-na-anoigoyn-se-neo-parathyro#sthash.CzJeFc1E.dpuf Counting SMiLES

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Εξομολογήσεις μιας 40αρας

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την τελευταία μας επαφή εδώ μέσα.  Τελικά πάλι Γενάρη επέστρεψα σε τούτη δω τη γωνίτσα να γράψω το κατιτίς μου.

Καλή Χρονιά σας εύχομαι με χαμόγελα αληθινά, όνειρα που πραγματοποιούνται, εμπόδια που ξεπερνιούνται, παντοτινή υγεία και καθαρή αγάπη!!! 

Όχι, δεν θα αρχίσω τις δικαιολογίες γιατί χάθηκα. Οι δυο τελευταίες χρονιές ήταν από τις δυσκολότερες των τελευταίων ετών, προσθέστε και την αναβλητικότητά μου, ορίστε το αποτέλεσμα. Παραμέλησα το blogging μεταξύ άλλων. 

Αυτή την ανάρτηση την είχα ξεκινήσει λίγο μετά τα μπέρθντεϊ μου, τον Ιούνιο, αλλά τώρα αξιώθηκα να την αποτελειώσω.  Βάλτε στο you tube αυτό (αγαπημένο μου και ανεβαστικό κομματάκι) και μετά αυτό, και συγχρόνως....διαβάστε με!

φώτο

Έκλεισα επιτέλους αυτά τα άτιμα τα δεύτερα άντα που τόσο συζητιούνται, που τόσο σημαδιακά είναι στη ζωή μιας γυναίκας και που πολλές φοβούνται να τα ξεστομίσουν γι'αυτό και παραμένουν δεσποινίδες ετών....39.

Η αλήθεια είναι πως κι εγώ δεν ξέρω ακριβώς πως αισθάνομαι. Γενικότερα επειδή πάντα μικροέδειχνα (λόγω καλής ποιότητας DNA από τους γονείς μου-να τα λέμε αυτά) δεν με απασχολούσε το μεγάλωμα. Νόμιζα η αφελής πως "μεγαλώνω" σημαίνει μόνο πως γερνάω εξωτερικά και εγώ θα παρέμενα για πάντα φρέσκια, ανέμελη και στην τσίτα όπως στα 20!

Το 'παίζα κουλ πάντα για την ηλικία μου και καμάρωνα όταν με έκαναν όλοι μικρότερη.  Όμως η πραγματικότητα είναι μια. Μεγαλώνουμε. Και αυτό φαίνεται έξω αλλά και μέσα μας.  Δεν σημαίνει βέβαια πως είναι κακό. Είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Ο κύκλος της ζωής.

Πώς το πήρα?  Ανάμεικτα τα πράγματα παιδιά. Μια γλυκόξινη σως από σκέψεις και συναισθήματα.  

Από τη μια πέφτω με τη σκέψη πως (τελικά) μεγαλώνω κι εγώ.

Δεν γουστάρω....

.....που περνάνε τα χρόνια, που βλέπω ρυτίδες στον καθρέπτη, χαλάρωση στο υπόλοιπο κορμί και στα πλαδαρά μου μπράτσα που πλέον το σκέπτομαι δεύτερη φορά πριν τα εκθέσω:)

....που πασαλείβομαι γεμάτη ενθουσιασμό και προσδοκία με κρέμες για κυτταρίτιδα και σύσφιξη (πάντα λίγο πριν την εμφάνιση στην παραλία) και το χειρότερο είναι πως έχω οφθαλμαπάτες πως φεύγει!!!!  Είμαι τελικά άλλο ένα θύμα πετυχημένου μάρκεντιγκ και αυθυποβολής!

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Τα ξυπνήματα

Φέτος το 2015, θα κλείσω τα δεύτερα -άντα της ζωής μου και θέλω να με βρει η στιγμή αυτή φρέσκια και δροσερή σαν παγωμένο γιαούρτι! Να συμβαδίζω με το άσμα της αείμνηστης φίλης μου της Ρίτας, πως οι 40αρες τρώνε λάχανο δύο 20αρες! Τώρα που ακριβώς είναι η αλήθεια και που η υπερβολή στο άσμα αυτό, δεν ξεύρω:) Άλλη κουβέντα, μεγάλη!!!!

Η χρονιά μου που λέτε, δεν ξεκίνησε με τις καλύτερες προδιαγραφές. Με βρήκε πολύ ντάουν και με καμία διάθεση εορτασμού. Θλιμμένη για την ακρίβεια. Οι τελευταίοι μήνες του '14 δεν ήταν καλοί. Κάποια σοβαρά θέματα υγείας αγαπημένου ανθρώπου στην οικογένεια που απαιτούσαν (και απαιτούν) την αμέριστη φροντίδα και αγάπη μας, σε συνδυασμό με την ιδιότητά μου ως εργαζομένης ξανά, εκτός από μαμάς και συζύγου (α και γυναίκας μην ξεχάσω!), με εξολόθρευσαν ψυχή τε και σώματι. Διαπίστωσα πως δεν είμαι όσο δυνατή νόμιζαν όλοι και άλλο τόσο κι εγώ.

φώτο
Καθημερινά νομίζω πως τα κάνω όλα λάθος και κυρίως ότι αφορά στην οικογένειά μου. Διαβάζω δεκάδες άρθρα για την οργάνωση του χρόνου και τη σωστή ανατροφή-διαπεδαγώγηση των παιδιών, τον τέλειο γάμο, την σούπερ συνταγή και νομίζω πραγματικά πως τα εμπέδωσα.  Όταν γυρίζουμε σπίτι, στην πραγματικότητά μας, και γίνεται της μουρλής και πρέπει να τα προλάβω όλα, να μας ακούει η πολυκατοικία μέχρι να κάνει την αντιγραφή του ο Παναγιώτης χωρίς να κρέμεται ο μισός από το κρεβάτι και τα γράμματά του να είναι μία αποτύπωση της Γραμμικής Β, να κλείνω τα παράθυρα για να μην ακούγονται οι φωνές της Αναστασίας που βαριέται να διαβάσει για το αυριανό τεστ και προτιμάει να παίξει με αυτές τις τραγικές κούκλες Monster High, να πρέπει να μαγειρέψω μέσα σε μισή ώρα πριν φύγουμε για δραστηριότητες φαγητό για δύο μέρες, να μαζέψω το χάος του σπιτιού (όσα βλέπει η πεθερά πάντα), να βρω λίγο χρόνο για το χάσμπαντ,  κάπου εκεί στη μέση συνειδητοποιώ πως τελικά συνταγή για όλα τα παραπάνω δεν υπάρχει και σκέφτομαι να πηδήξω από το παράθυρο. Μην φοβάστε. Δεν το κάνω όμως. Είμαι και κότα εκτός από drama queen!  

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Η γιορτή μου, τα εγκλήματα και ένας διαγωνισμός! (ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ)

Η γιορτή μου!

Μαζί με μένα σήμερα, γιορτάζει και το 1/6 του ελληνικού πληθυσμού! Τα υπόλοιπα ποσοστά μοιράζονται Αγ.Γεωργίου, Αγ. Ιωάννη, Παναγίας, Κωνσταντίνου & Ελένης κ.λ.θ. (και λοιποί θνητοί!).
φώτο από εδώ
Ομολογώ εδώ ενώπιόν σας αναγνωστάκια μου αγαπημένα, πως δεν μου άρεσε παλιότερα το όνομά μου.  Πήρα της γιαγιάς μου της Δήμητρας, μαμάς του μπαμπά μου. Μικρότερη ντρεπόμουν να πω πως λέγομαι! Όσο μεγάλωνα βέβαια το εκτιμούσα και σιγά σιγά το συνήθιζα. Πλέον το αγαπώ γιατί είναι γάργαρο και ιδιαίτερο.  Άσε που έχει αφήσει τα σημάδια του στη θρησκεία, στην ιστορία, στη μυθολογία, στην τέχνη ακόμα και στην πολιτική! Παντού υπάρχει μία Δήμητρα, μία Μιμή, μία Demy ή ένας Δημήτρης που μένει ανφοργκέταμπλ!

Σταματώ τη φλυαρία (σιγά μην μπορώ δλδ!) και προχωρώ στο παρασύνθημα. 

Τα εγκλήματα

Οι φίλοι μου ξέρετε το πάθος μου για την αστυνομική λογοτεχνία, τις ανάλογες κινηματογραφικές ταινίες και φυσικά τις σειρές τύπου CSI!  Αγαπώ τα θρίλερ, τα εγκλήματα (ξέρω, πρέπει να το κοιτάξω αυτό!), τα μυστήρια (μεταφορικώς και κυριολεκτκώς) και τη διαλεύκανση αυτών. 

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Οικονομικές επαφές....τρίτου τύπου!

Ήμουν ένα σπάταλο πλάσμα μέχρι να γίνω μάνα. Ο χάσμπαντ μου έλεγε πως ακόμα και σε ένα ερημονήσι να με αφήσουν, πάλι θα βρω κάτι να ψωνίσω! Άκου εδώ κακίες! Α πα πα πα!

Θυμάμαι ως ελεύθερη εργαζόμενη νέα, ψώνιζα διάφορα, επέστρεφα σπίτι και είχα ανάκριση από τη μαμά μου.  Είτε λοιπόν της έλεγα πως είναι μιας φίλης μου, ότι τα πήρα προσφορά/σε παζάρι/στις εκπτώσεις, είτε τα έκρυβα! Κάποιες φορές μάλιστα, ανέβαινα σπίτι χωρίς ψώνια, με περίμενε κάτω η κολλητή μου, έμπαινα εγώ κυρία με άδεια χέρια και αφού γλίτωνα τη  μητρική μουρμούρα, έβγαινα στο μπαλκόνι (μέναμε στον 1ο όροφο) και μου τα πετούσε η συνωμότισσα φιλενάδα από την πυλωτή (ευτυχώς μένουμε στον 3ο τώρα σε περίπτωση που μπουν ιδέες στα τέκνα μου!)! Ούτε γάτα ούτε ζημιά λοιπόν! Άντε μετά να καταλάβει η αθώα μανούλα μου αν φοράω κάτι καινούριο ή παλιό.  Βέβαια τώρα ομολογώ παλιές αμαρτίες και με διαβάζει, αλλά ας όψεται, αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία:)  Αλλά μου έλεγε η καημένη "Μάζευε τα λεφτά σου, μην τα σκορπάς, θα έρθει μια εποχή και θα τα χρειάζεσαι!"  Που να την ακούσω εγώ! Σε λίγα χρόνια τα ίδια θα λέω στα παιδιά μου. Τελικά όσο και να θέλουμε να αποφύγουμε τη μετάλλαξη, σαν τις μανούλες μας γινόμαστε:)

Όχι πως τώρα δηλαδή εξελίχτηκα σε φραγκοφονιά.  Απλά προσέχω που και πως θα ξοδέψω τα χρήματά μου.  Όχι μόνο λόγω της κρίσης, αλλά και λόγω της μητρότητας.  Δεν θέλω να μεγαλώσω μικρά σπάταλα και κακομαθημένα τερατάκια.
φώτο από εδώ

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Καν'το όπως ο κύριος Πλυντηριάς!

Αγαπημένες μου φίλες (και φίλοι) εκεί έξω! Σας έχω κουίζ!  Ποια οικιακή συσκευή του σπιτιού όταν χαλάσει, τα βάφετε μαύρα, κλαίτε με μαύρο δάκρυ και ψάχνετε μία σκάφη και ένα καράβι να φύγετε μακριά? Ή έστω ένα μπαλκόνι να πηδήξετε?

Σας βοήθησα πολύ!  Το πλυντήριο!
φώτο από εδώ
Την αγαπώ αυτή τη συσκευή! Την προσέχω σαν τα μάτια μου! Αν μπορούσα θα της είχα ξεχωριστό δωμάτιο όπως στα μεγάλα σπίτια. Ένα laundry room, απλό, λιτό και απέριττο!  Την καημένη όμως την έχω στριμωγμένη σε μια καμαρούλα μια σταλιά....δύο επί τρία (το μπάνιο μας ντε!).

Το Σάββατο που μας πέρασε λοιπόν, η αγάπη μου αρρώστησε! Το μωράκι μου! Κατά τη διάρκεια του πλυσίματος, βογκούσε, μετά σταμάτησε και έβγαζε νερά πολλά (εμένα μου φάνηκε σαν να αιμορραγούσαν οι πληγές του ένα πράμα! Ξέρω πολλά αστυνομικά βιβλία διαβάζω!!), τα ρούχα βγήκαν χάλια, με κολλημένα-λιωμένα χαρτιά πάνω τους.

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Καλές βουτιές με χαρμόσυνα νέα!!!!

Αυτή δεν θα είναι άλλη μία καλοκαιρινή ανάρτηση.  Θα είναι όμως μια ανάρτηση γεμάτη αισιοδοξία και φως.  Φως = ήλιος.  Ήλιος = καλοκαίρι! Μμμμμμ μου μυρίζει θάλασσα.

Ακούστε πως έχει το θέμα!  Στο σπίτι μας έχουμε γιορτή!

Η αγαπημένη μου κουμπάρα μου ζήτησε να σας γράψω. Για να δώσει ελπίδα σε όσες γυναίκες παλεύουν όπως και η ίδια να γίνουν μητέρες.

πηγή

Η Δ. είναι η πρώτη μου κουμπάρα (την πάντρεψα πριν 12 χρόνια), φίλη από πάνα στην κυριολεξία! Εκείνη ήταν 2, εγώ σχεδόν 4 όταν γνωριστήκαμε και παίζαμε μαζί με τις αδελφές μας.  Η φιλία μας διαρκεί 35 χρόνια. Δεν έχουμε ποτέ ανταλλάξει ψέμματα ή κολακείες, δεν έχουμε ζηλέψει ούτε καπελώσει η μια την άλλη, όπως δυστυχώς πολλές φορές στις φιλίες είθισται.  Είμαστε πάντα εκεί η μια για την άλλη.

Η Δ. ήθελε από μικρή να κάνει πολλά παιδιά.  Ήταν "γεννημένη μάνα" που λέμε.  Λάτρευε όλα τα πιτσιρίκια και εκείνα την λάτρευαν αμοιβαίως.

Γνώρισε τον άντρα της μικρή, ήταν το άλλο της μισό κι έτσι παντρεύτηκαν αρκετά νέοι.  Πριν ακόμα παντρευτούν είχαν αρχίσει τις απόπειρες τεκνοποίησης και αρχικά δεν πτοήθηκαν από τα χρόνια που περνούσαν αλλά μπεμπέ δεν ερχόταν.  Άλλωστε είχαν τόσο καιρό μπροστά τους.

Μετά από 5 περίπου χρόνια άκαρπων προσπαθειών, αποφάσισαν να επισκεφθούν ένα γενετιστή. Τον πρώτο στη σειρά γιατί ακολούθησαν δεκάδες.  Επώνυμοι αλλά και λιγότερο γνωστοί.  Μέχρι και στη Βόρεια Ελλάδα έφτασε από την απελπισία της.

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Δήμητρα η filmaniac (και δωράκι για θερινό σινεμά)!-ΝΙΚΗΤΕΣ

φώτο από εδώ
Μια από τις μεγάλες αγάπες της ζωής μου είναι ο κινηματογράφος.

Έχω διαφωνήσει κατά καιρούς με φίλους και γνωστούς που με κράζουν γιατί δίνω λεφτά στο σινεμά ενώ μπορώ να απολαύσω τις ταινίες από τον καναπέ του σπιτιού μου και τσάμπα!  Ε ρε παιδιά δεν είναι το ίδιο!!!!!!!

Η αίσθηση της μεγάλης αίθουσας, η τεράστια οθόνη, η μαγεία να βλέπεις μαζί με άλλους την ίδια ταινία μόλις αυτή κυκλοφορεί, με ενθουσιάζει απόλυτα!!!

Την αγάπη για το σινεμά μου την έχει μεταδώσει ο πατέρας μου. Μαζί του πήγαμε πρώτη φορά με την αδελφή μου. Μη με ρωτήσετε ποια ταινία είχαμε δει, δεν θυμάμαι!  Αυτό που θυμάμαι μόνο είναι ο έρωτας που με κεραυνοβόλησε και δεν έσβησε ποτές:)

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

We feel good στον ifeelkid!

Ξέρω, θα με κοροϊδεύετε....έχει κολλήσει το blog  μου στο.....περιστέρι εδώ και εβδομάδες.  Σε λίγο θα έβγαιναν και "Τα πουλιά" του Χίτσκοκ να με λιντσάρουν:)

Φιλαράκια μου δεν μπορώ να οργανώσω σωστά τις 24 ώρες της ημέρας! Θέλω το μαγικό συστατικό! Πώς τα καταφέρνετε εσείς? Δεν μου φτάνουν οι ώρες. Νιώθω πως περνάνε και τελικά δεν κάνω τίποτα...

Και μέσα σε όλα αυτά που γεμίζουν τις μέρες (και τις νύχτες μου), προστέθηκε και κάτι καινούριο για να τις απογειώσει!!!!  

Σχεδόν καρμικά, ήρθε μια πρόταση για ιντερνετική ραδιοφωνική εκπομπή, στο ένα και μοναδικό παιδικό ραδιόφωνο........στον ifeelkid.gr.  Όχι όμως μόνη μου. Με άλλες τρεις αγαπημένες μπλογκοφιλενάδες!  Τη Βέρα, την Κάλη και τη Σοφία.

Ο ifeelkid είναι (για μένα) μια καταπληκτική ιδέα ενός σούπερ δραστήριου μπαμπά του Κωνσταντίνου, για να περνούν τα παιδιά μας (αλλά και εμείς) όμορφα, δημιουργικά και χαλαρά τις ώρες της ημέρας.  Έχει ολημερίς δεκάδες εκπομπές για να καλύπτουν κάθε γούστο.  Φανταστικές μουσικές (από τον Σταύρο), παιδικά παραμύθια αλλά και τραγούδια.   Σερφάρετε λίγο στο πρόγραμμα να δείτε τι εννοώ και τσεκάρετε και τις φοβερές εκπομπές που γεμίζουν την καθημερινότητα μας.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Ένα χάρτινο περιστέρι + μια θέση στα ρεκόρ Γκίνες = μία μοναδική εμπειρία!

Όταν ζήτησε η δασκάλα του γιου μου (Α' Δημοτικού) να συνοδέψουμε-βοηθήσουμε 4-5 μαμάδες σε μια εκδρομή που θα πήγαινε το σχολείο στο Καλλιμάρμαρο, μιας ένας κίνδυνος υπήρχε λόγω του μεγάλου χώρου και της πολυκοσμίας, χωρίς καν να το σκεφτώ είπα το ναι.  Ψοφάω για οτιδήποτε έχει να κάνει με τα παιδιά μου, τις δραστηριότητές τους και γενικά ότι τους γεμίζει εμπειρίες.  Φυσικά θα ήταν και η κόρη μου που πάει Β' Δημοτικού μαζί και είχα διπλή χαρά!

Ξέραμε λοιπόν πως θα πάμε σε μια εκδήλωση για τους Ολυμπιακούς αγώνες.  Μιας και πήζω τελευταία, δεν ασχολήθηκα να μάθω που ακριβώς θα πάμε.  Μια μέρα πριν έμαθα.

Ναι. Θα ήμασταν και εμείς αρωγοί στην προσπάθεια να μπούμε στα ρεκόρ Γκίνες για την κατασκευή του μεγαλύτερου χάρτινου περιστεριού. Μια προσπάθεια που στόχο είχε και έχει δηλαδή, να περάσει στους μαθητές και σε όλο τον κόσμο, τα μηνύματα των Ολυμπιακών Αξιών, του ευ αγωνίζεσθαι, της ειρήνης, της φιλίας, της αριστείας, μέσα από την κοινή αυτή προσπάθεια.


Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Αγόρια Vs Κορίτσια

Αφορμή για την ανάρτηση αυτή, στάθηκε η μάζωξη φίλων του γιου μου τις προάλλες.  Καθόμουν και τους παρατηρούσα (καθώς παραληρούσα) και σκεφτόμουν πόσο διαφορετικά είναι μεταξύ τους τα δύο φύλα....και από τόσο μικρά.

Την Τρίτη που μας πέρασε λοιπόν, τα παιδιά μου δεν είχαν σχολείο και καλέσαμε δυο φίλους του Παναγιώτη που τελικά έγιναν τρεις, στο σύνολο δλδ τέσσερα 6χρονα αγόρια που ξεχείλιζαν (για την ακρίβεια υπερχείλιζαν) ζωηράδα και ταρζανιά. Η πονηρή εγώ μάνα, είχα τη φαεινή ιδέα πως θα παίξουν όμορφα και θα μπορέσω εγώ να κάτσω να γράψω καμιά ανάρτηση! Καλά να πάθω:)  Η καημένη η Αναστασία (8 ετών), ήθελε να την παίξουν, αλλά εκείνοι ήταν πολύ απασχολημένοι να παίζουν ποδόσφαιρο και να κλάνουν! 

Το σπίτι μας είναι μικρό και αυτό είναι καλό γιατί το καθαρίζω γρήγορα, αλλά κακό όταν τα παιδιά θέλουν άπλα για να παίξουν.  Μαζεύτηκαν λοιπόν τα τέσσερα αγόρια.  Τα δύο είναι ζωηρά και το ξέρω (και μ'αρέσει!). Ο γιος μου και ο κολλητός του ο Γ.  Οι άλλοι δύο νόμιζα πως ήταν (μέχρι πρόσφατα) ήσυχα και ώριμα αγόρια. Ναι καλά! Μόλις η δύναμη κρούσης ενώθηκε, ξεδιπλώθηκε το ταλέντο τους στην φασαρία:)